اصلا انگار این روزها رو با غم و رنج نوشتن...

وقتی کز کردی تو خودت و این حس نفرت از همه چیز رو داری...حتی نمی دونی از چی متنفری.

حالت تهوع داری...سردرد داری...مثل معتادی که حتی نمی دونه و نمی تونه به دارویی برسه.

فرهاد هم داد می زنه...دلم از تاریکی ها خسته شده...

پرت می شم به سال ها پیش...اهنگ ها جادویی ان...یه جور ماشین زمان.

شنبه روز بدی بود...

...

اما شعر تو میگه که چشم من، تو نخ ابره که بارون بزنه...

چه کسی میتونه وسعت اندوه بقیه رو درک کنه؟ هیچکس...ما فقط اداشو در میاریم.

دستمو محکم گرفته و سعی می کنه سربالایی رو بیاد بالا با یه عصا...میگم مادرجان بچه هات کجان؟

میگه خارج...خارج...

خدا می دونه با چه غم و غصه ای گفت اینو...

گاهی وقتا زندگی ارزش هیچیو نداره...ابدا هیچی.

پ.ن: لعنت به این اینستاگرام...این همه شفاف بودن همه چیو دوس ندارم...نمی خوام طرفو ببینم بعد نوشته های کپی پیست شده شو بخونم...نمی خوم چیزی تو ذهنم باشه از طرف...نمی خوام ذهنیتی داشته باشم ازش...فقط می خوام بدون پیش داوری بخونم.

زمانی که بلاگ نویسی مد بود به نظرم ادما بهتر بودن...